مقدمه واهداف افراد دچار قطع عضو اندام تحتانی با توجه به از دست دادن بخشی از اندام، استراتژی مچ را از دست داده اند، بر این اساس تعادل خود را از طریق مکانیسم لگن کنترل می کنند. لذا پژوهش حاضر در صدد بررسی مقایسه تاثیر تمرینات ثبات مرکزی اندام تحتانی و بازخورد افزوده بینایی بر کنترل استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز افراد دچار قطع عضو بود. مواد و روش ها مطالعه حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون است. 21 آزمودنی بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند سپس در سه گروه [کنترل، تمرینات ثبات مرکزی، تمرینات ثبات مرکزی با استفاده از بازخورد افزوده بینایی] به صورت تصادفی گمارده شدند. نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز با استفاده از دستگاه پاسچروگرافی تعیین شد. یافته ها یافته های تحلیل واریانس با اندازه های تکراری نشان داد بین نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز بعد از اعمال مداخله های تمرینی تفاوت معنادار وجود داشت (P=0.001). مقایسه زوجی با استفاده از آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد میانگین نمره استراتژی مفصل ران در گروه های تمرینات ثبات مرکزی صرف، و تمرینات ثبات مرکزی با بازخورد بینایی بیشتر از گروه کنترل است. همچنین گروه تمرینات ثبات مرکزی با استفاده بازخورد بینایی به طور معنادار بیشتر از سایر گروه ها توانایی استفاده از استراتژی مفصل ران را داشت (P=0.001). نمره استراتژی در هر دو اندام سالم و اندام دارای پروتز برای گروه تمرینات ثبات مرکزی با استفاده از بازخورد بینایی بیشتر از گروه تمرینات ثبات مرکزی بود. همچنین در مرحله پس آزمون نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم بالاتر از نمره استراتژی مفصل ران در اندام دارای پروتز بود. نتیجه گیری نتایج نشان داد تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات ثبات مرکزی با بازخورد افزوده می تواند باعث افزایش کنترل استراتژی مفصل ران جهت حفظ تعادل افراد دچار قطع عضو در اندام سالم و اندام دارای پروتز گردد.

زمینه و هدف: پوشش نسج نرم در تروماها بخصوص در اندام تحتانی همواره مورد بحث بوده است. بخصوص در ناحیه ساق پا که دو استخوان اصلی متحمل وزن قرار گرفته و اغلب همراه نقص نسج نرم شکستگی هم دیده می شود این بازسازی دشوارتر می شود. به این منظور روش های مختلف معرفی و استفاده شده است که هر کدام مزایا و معایب خود را دارد. در ابتدا سعی می شد در اولین اقدام از ساده ترین روش استفاده شود، مثل انجام گرافت پوستی و در صورت عدم امکان از فلاپ استفاده شود. ولی بعدها با معرفی روش آسانسور ترمیمی لزومی به طی این مراحل نیست و می توان به عنوان اولین قدم از یک روش پیچیده ولی مناسب استفاده کرد. ما در این مطالعه سعی کرده ایم چند فلاپ ناشایعتر ولی با کارایی بیشتر را معرفی نماییم. معرفی مورد: در این مطالعه ضمن معرفی انواع فلاپ های روش های مورد استفاده شایع در نواقص ساق پا، این ناحیه را به سه ناحیه آناتومیک مجزا تقسیم کرده و فلاپ های مورد استفاده هر بخش را توصیف کرده ایم. سپس در این مطالعه چند مورد بیمار که با فلاپ های معرفی شده تحت درمان قرار گرفته اند را به اجمال توضیح داده ایم. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه در بیماران نشان داد که فلاپ های مورد نظر اگرچه کمتر مورد توجه قرار گرفته اند، ولی نتایج آنها از نظر عملکردی و ظاهری با فلاپ های شایعتر قابل مقایسه است. این مطالعه تأکید دارد که لزوماً روش های شایع نباید به عنوان بهترین روش شناخته شوند و برای هر بیماری بر اساس شرایط موجود باید تصمیم گیری شود.

زمینه و هدف: حفظ راستای نرمال اندام تحتانی برای جراحانی که جراحی های باز سازی اطراف زانو را انجام می دهند بسیار مهم است، اما میزان طبیعی زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی موجود نیست و تا کنون زوایای بدست آمده درمطالعات غربی، مبنای عمل بوده است. این مطالعه ضمن تعیین زوایای راستای طبیعی اندام تحتانی ایرانیان، این زاویه ها را با زوایای موجود در مطالعه انجام شده در چین و آمریکا مقایسه می کند.روش بررسی: توسط یک مطالعه مقطعی، رادیوگرافی ایستاده کل اندام تحتانی 34 زن و 34 مرد داوطلب سالم 18 تا 32 ساله انجام شد. زوایای مختلف راستای اندام تحتانی اندازه گیری شد و میانگین بدست آمد. تجریه و تحلیل داده ها توسط آزمون های تی و همبستگی، توسط نرم افزار SPSS انجام شد. سپس نتایج با نتایج بدست آمده از مطالعه ای در چین و آمریکا مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: زاویه بین محور آناتومیک فمور و تیبیا به طور متوسط 5.1 درجه بدست آمد که با رقم 6 درجه در مطالعات غربی تفاوت دارد. زاویه داخلی محور آناتومیکال تیبیا با خط عرضی زانو به طور متوسط 86.3، زاویه والگوس مچ پا 91.7 درجه و واروس تیبیا 0.9 درجه بدست آمد که این سه زاویه با مطالعات جامعه چین و آمریکا تفاوت دارند. زاویه بین محور مکانیکال فمور و تیبیا 178.5 درجه بود که با مطالعات گذشته متفاوت نبود.نتیجه گیری: زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی از راستای اندام تحتانی بزرگسالان چینی و کشورهای غربی متفاوت بود. زانوی زنان بر اساس محوراناتومیکال تیبیاوفمور 1.6 درجه والگوس بیش تری نسبت به مردان داشت. زوایای راستای اندام تحتانی با وزن، قد، طول تیبیا و فمور ارتباطی نداشت.

کرفس سفید متعلق به تیره چتریان (Apiaceae) است. با توجه به اهمیت شناخت مراحل تکوینی در گسترش دانش زیست شناسی، گیاه Haussknechtia elymaitica یا کرفس سفید که یک گونه دارویی کمیاب و بومی ایران است برای این پژوهش انتخاب شد. نمونه اندام های رویشی و زایشی در مراحل متفاوتی از تکوین انتخاب و با استفاده از روش های سلول - بافت شناسی بررسی شدند. مشاهده ساختار اندام های رویشی نشان داد که در بین بافتهای پارانشیمی برگ و ساقه، حفره ترشحی قرار دارد. برش غنچه های گل نشان داد که بساک ها دارای چهار کیسه گرده بوده و تقسیم سلولهای مادر گرده از نوع همزمان، تترادهای میکروسپور از نوع چهار وجهی و لایه مغذی از نوع ترشحی است. تخمدان دو بر چه و دو خانه، تخمک واژگون و تک پوسته ای است. نمو کیسه رویانی نیز الگوی عمومی دو لپه ای را دارد. در بررسی رویان زایی، رویان کروی، قلبی، لپه ای و اژدری و گذر از رویان کروی به قلبی مشاهده شد. اندام های رویشی کرفس سفید دارای ساختار عمومی دو لپه ای ها است. الگوهای تکوین تخمک و کیسه رویانی از نهان دانگان و تیپ پلی گونوم تبعیت می کنند. تترادهای میکروسپور دارای تنوع بوده و از سه نوع تتراهدرال، تتراگونال و خطی است. در بررسی رویان زایی نیز کلیه مراحل رویانی مشاهده شد.

بادیان رومی متعلق به تیره چتریان است. با توجه به اهمیت شناخت مراحل تکوینی در گسترش دانش زیست شناسی، بادیان رومی که ارزش دارویی و اقتصادی زیادی دارد، انتخاب شد. نمونه های اندام های رویشی و زایشی در مراحل متفاوتی از تکوین انتخاب و با استفاده از روش های سلول-بافت شناسی بررسی شدند. مشاهده ساختار تشریحی اندام های رویشی نشان داد در بین بافت پارانشیمی برگ مجرای ترشحی قرار دارد. برش غنچه های گل نشان داد که بساک ها دارای چهار کیسه گرده بوده و تقسیم سلول های مادرگرده از نوع هم زمان، تترادهای میکروسپور از نوع چهاروجهی و لایه مغذی از نوع ترشحی است. بررسی فراساختار دانه گرده با میکروسکوپ الکترونی نگاره نشان داد که دانه گرده سه شیاری و تزئینات سطح اگزین از نوع مشبک منفذ دار است. تخمدان دو برچه و دو خانه، تخمک واژگون و تک پوسته ای است. نمو کیسه رویانی نیز الگوی عمومی دو لپه ای ها را دارد. در بررسی رویا ن زایی، رویان های کروی، لپه ای، اژدری و گذر از رویان کروی به رویان قلبی مشاهده شد. اندام های رویشی بادیان رومی دارای ساختار عمومی دو لپه ای ها است. الگوهای تکوین تخمک و کیسه رویانی از نهان دانگان و تیپ پلی گونوم تبعیت می کنند. تترادهای میکروسپور از نوع تتراهدرال است. فراساختار دانه گرده شبیه به جنس Smyrnium تیره چتریان است. در بررسی رویان زایی نیز کلیه مراحل رویانی مشاهده شد.

هدف: انبه (Mangifera indica L.) درختی همیشه سبز و متعلق به تیره پسته ایان (Anacardiaceae) که در ایران در استان های هرمزگان و بلوچستان کشت می شود و تاکنون پژوهشی پیرامون ویژگی های ساختاری و تکوینی آن صورت نگرفته است. در پژوهش حاضر بررسی ساختار تشریحی اندام های رویشی و مراحل تکوینی اندام های زایشی این گیاه مد نظر قرار گرفتند.مواد و روش ها: از اندام های رویشی نمونه برداری شد و در فیکساتور گلسیرین و اتانل تثبیت صورت گرفت. از اندام های زایشی گیاه در مراحل مختلف نموی از غنچه باز نشده تا گل رسیده نمونه برداری انجام شد. نمونه ها در فیکساتور FAA تثبیت شدند با میکروتوم برش گیری شده و با رنگ های هماتوکسیلین و ائوزین رنگ آمیزی صورت گرفت.نتایج: بررسی ساختار نخستین و پسین ریشه، ساقه، دمبرگ، برگ، محور گل آذین و مریستم راس ساقه مشابهت این اندام ها با سایر دو لپه ای ها را نشان داد. نافه این گیاه دارای 5 پرچم است که تنها یکی از این پرچم ها بارور بوده مابقی عقیم هستند. بساک ها دارای دو خانه و چهار کیسه گرده می باشند. لایه تاپتوم ترشحی بوده و دانه های گرده با سه منفذ می باشند. مادگی دارای یک برچه، تمکن پایه ای، یک تخمک واژگون و تخمک تک پوسته ای می باشد. بافت های ترشحی، در اندام های زایشی آن دیده شدند.نتیجه گیری: بر اساس یافته های تشریحی مشابهت این گیاه با دیگر دولپه ای ها مشاهده گردید. با توجه به بررسی مراحل نمو زایشی اطلاعات جدیدی برای شناسایی این گیاه به دست آمد.

مقدمه و هدف: تخمین طول اندام ها بر اساس قطعات باقی مانده از هریک ازاندام ها، از مهم ترین چالش ها در میان آناتومیست ها و متخصصان پزشکی قانونی است. هدف از این مطالعه، ارزیابی رابطه طول اندام فوقانی با طول سگمنت های اندام فوقانی برای استخراج فرمول رگرسیون جهت تخمین طول اندام فوقانی بود. مواد و روش ها: چهار مولفه طول اندام فوقانی، طول بازو، طول ساعد و طول دست در 199 دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی تهران (18-25 سال) اندازه گیری شد. سپس با استفاده از نرم افزار16 SPSS داده ها مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند و مدل رگرسیون خطی برای تخمین طول اندام فوقانی تهیه شد. نتایج: با بررسی همبستگی پیرسون در کل جامعه آماری مورد مطالعه، رابطه مستقیم بین طول کل اندام فوقانی و طول بازو، طول ساعد و طول دست دیده شد. (به ترتیب p=0. 836، p=0. 824، p=0. 803، p=0. 0001) بحث: بنابر نتایج به دست آمده در این پژوهش، طول بازو و ساعد دارای ارزش بیشتری نسبت به طول ساعد برای تخمین طول اندام فوقانی می باشند.

افراد قطع عضو اندام فوقانی با کاهش چشمگیر توانایی در انجام فعالیت های خود روبرو هستند برای جبران این امر از انواع مختلف پروتز استفاده می شود که مطابق با مکانیزم حرکتی ممکن است کازمتیک، مکانیکال و یا مایو الکتریک باشند. متاسفانه علی الرغم تلاشهای فراوان در زمینه افزایش کارایی پروتزهای اندام فوقانی، میزان موفقیت افراد دربه کاربردن پروتز پایین می باشد‍‍؛ لذا در این تحقیق سعی بر آن است تا میزان کارایی پروتزها با توجه به انواع فعالیت مورد بررسی قرار گرفته، ارتباط آن با نوع پروتز، سمت قطع عضو و سطح قطع عضو تعیین گردد.روش مطالعه: تعداد 76 نفر از آمپوته های اندام فوقانی در استانهای تهران، اصفهان و شیراز که به مراکز ارتوپدی فنی مراجعه کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. فاکتورهایی همچون میزان توانایی افراد در انجام فعالیت های مختلف، سن فرد، طرف قطع عضو، سطح قطع عضو انتخاب گردید.نتایج: نتایج این تحقیق نشان داد که علی الرغم سیستم حرکتی به کار گرفته در پروتز؛ اکثر افراد از پروتز خود فقط در حد یک تکیه گاه استفاده می کنند. میزان توانایی آمپوته های اندام فوقانی در انجام فعالیت های مختلف همانند رانندگی کردن و نیازهای شخصی از فعالیتهای دیگربیشتر بود. گرچه انتظار میرفت که پروتزهای های مکانیکال نیازهای فرد را بهتر برآورده سازند، با این حال در خیلی از سطوح قطع عضوی تفاوت ملموسی مشاهده نشد.(value p=-0.1) بحث و نتیجه گیری: از میان فاکتورهای مختلفی که می تواند بر میزان کارکرد پروتزهای اندام فوقانی اثرگذار باشد، تاثیر آموزش در استفاده از پروتز از اهمیت بسزایی برخوردار است. پیشنهاد می شود از تکنیک های جدید و مواد مناسبتر جهت بالا بردن کارایی پروتزها در این نوع از آمپوته ها استفاده گردد.